Archief van
Categorie: Korte verhalen

Bundeltje

Bundeltje

Proloog

 

Als je door de gang zou wandelen van een psychiatrisch ziekenhuis uit de jaren vijftig, wat zou je dan horen vanuit de cellen die je links en rechts passeert? Misschien wel dezelfde nonsens die door je eigen hoofd waart elke dag.

 

Hoofdstuk 1

 

“Kom op”, zei de schaterlachende pater tegen de klimop. Poets weder poets. Als ik in het park op een bankje naar het gefluit van de vogels zit te luisteren dan denk ik bij mezelf, “Die gesprekken gaan ook van de hak op de tak.” Tijdens de herkansing wordt niet bepaald steevast een betere keuze gemaakt. We zijn laatst gaan eten bij een restaurantje hier in het dorp wat gerund wordt door een lesbienne. Het heet geloof ik, “Eten wat de pot schaft.” Ik ben erg tevreden over mijn nieuwe IPhone tien. En vooral de camera. Gisteren heb ik daarmee een aantal foto’s gemaakt van diverse vagina’s en die zagen er allemaal gelikt uit. In het land der blinden is éénoog een eenzame en onbegrepen inwoner. Een analfabeet leest tussen de regels door. Die tatoeage is hem op het lijf geschreven. Een verloskundige heeft werk wat haar bevalt. Kapsalon de gulden lok is permanent gesloten. “Ja”, zei Saskia van Rijn tegen Rembrand toen ze naar de nachtwacht keek, “Hij is mooi opgedroogd”. Zojuist gooide ik wat oud en taai geworden stokbrood op het dak van het schuurtje voor de vogeltjes. Met een versnapering in de hand wilde ik genieten van het door mij ingebeelde tafereel dat er wat mooie vogeltjes zouden komen die op hun gemak het brood op zouden smullen. In plaats daarvan landen er vijftien kraaien op het dak, graaien het brood mee en weg zijn ze. Het graven van een vijver heeft heel wat voeten in de aarde. Op de heenweg naar Tenerife hadden we echt een rot steward, hij was de hele tijd Maggie May aan het zingen. De hoedenfabriek ging failliet omdat ze hun laatste bestelling niet meer konden bolwerken. Als ik een BH was, had ik me ook van kant gemaakt. Wanneer je een gedicht op je reet laat tatoeëren dan gaat het niet om de inhoud maar om de context. Uit het toilet kwam een kakofonie aan geluiden. Afwisselende tuba en trombone melodieën bruusk beëindigt met drie harde paukslagen. Niet beters te weten zou zo dadelijk het dweilorkest acte de préséance moeten gaan geven. Het was echter het kwaken van de WC eend die liet doorschemeren wie de ganzenlever door de zwanenhals mocht proppen. Wie noemt zijn hond nou Kees? Ik ben voortaan een G-spotter. Die koffie ziet er beroerd uit. Dat is sterk, heb je er wel genoeg melk in gedaan? De kapitein moest het nieuws van de schipbreuk even laten bezinken. Ik heb een brief geschreven aan De dikke vandalen of ze de uitdrukking “zijn eigen straatje schoonvegen” kunnen herzien. het stamt namelijk uit een tijd waarin het leven een tandje langzamer ging en iedereen een minder gevulde agenda had. Nu moet je blij zijn als je überhaupt tijd hebt om je eigen straatje schoon te vegen. Ik pleit dus voor een herziene versie, iets in de trant van: Hij mest alleen zijn eigen mailbox uit. Gratis af te halen veertig vierkante meter klinkklare onzin. n strtnmkr kn nt zndr klnkrs. Heeft er iemand nog een lege kerfstok? Een collega van mij heeft vorig jaar zijn amandelen laten knippen en nu is zijn vrouw toch nog zwanger.

 

Appje van opoe

Appje van opoe

Onlangs heb ik van mijn overgrootvader een bronzen beeld geërfd. Hij kwam zelf door een tragisch ongeval om het leven waarbij een paraglider en een volkswagen busje met daarin een groepje dansmarietjes die op hun weg naar een wedstrijd waar ze een goede kans maakten om door te kunnen stoten naar het Nederlands kampioenschap betrokken waren. Toen ik het beeld ging ophalen bij de opslag die door mijn overgrootvader gehuurd werd, in de buurt van de Vinkeveense plassen, kon ik mijn ogen niet geloven. Wat een prachtig bronzen beeld. Het was een iele man die met voorover gebogen hoofd en met de armen in een V vorm omhooggestoken en één opgetrokken knie in een soort heksenachtige festivalpositie bevroren stond. Ik dacht meteen hier moet ik mee naar “Tussen kunst en kitsch”. Daar werd mij verteld dat ik in het bezit was van een waar collectors item dat een geschatte waarde had van pak hem beet enkele tonnen. Maar net wat de gek ervoor geeft. Kennelijk was het gemaakt door de Sloveense kunstenaar Andrzej Barikulska en deze had gedocumenteerd dat er van dit type beelden slechts dertig waren gemaakt. Zelfs had hij bijgehouden dat één van de beelden beschadigt was geraakt toen hij deze uit de mal wilde halen. Vanwege het missen van die ene hand was dit beeld ineens het échte collectors item geworden. Maar wat bleek, de bezitters van de intacte beelden begonnen ook de handen te verwijderen om zodoende de waarde van hun beeld op te krikken. Dus het intacte beeld dat ik van mijn overgrootvader heb geërfd is nu het enige intacte beeld en vertegenwoordigt een fortuin. Opgewonden wilde ik mijn familie op de hoogte brengen van dit heuglijke nieuws. Ik greep mijn telefoon uit mijn broekzak en zag dat mijn overgrootmoeder mij een appje had gestuurd, “Je hebt het verkeerde beeld meegenomen, je had die betonnen adelaar moeten pakken!!!”

Oh wee

Oh wee

Nu de consument al geruime tijd de weg weet te vinden naar de schappen met het vruchtensap. Zien wij het als een logisch gevolg dat we u ons nieuwe product niet langer kunnen onthouden. Vanaf aanstaande maandag gaat ons vruchtwater in première. Niet alleen heerlijk als gezonde dorstlesser gedurende de hele dag maar ook aan te raden om ’s avonds op de bank een lekkere thee van te trekken. Geniet van zijn heerlijke weeïge nasmaak!

Theo toch

Theo toch

Theo’s nimmer afnemende drang om te checken of hij in zijn broek gescheten heeft, begint ernstige nadelige invloeden te krijgen op zijn privé leven. De diverse diagnoses die gesteld werden door enkele hoog aangeschreven gerenommeerde psychotherapeuten mochten niet baten.
Het was uiteindelijk zijn moeder die zei: Jongen, ge schijt zomaar nie in oe broek!!

zoiets maak je hier niet mee

zoiets maak je hier niet mee

Laatst was ik samen met mijn geliefde uit wezen eten in het buitenland, waar doet er even niet toe. We hadden er sober gegeten maar het was wel te merken dat er in de keuken een goede kok achter het fornuis stond. Toen we ons naar de kassa begaven om af te rekenen keek ik in mijn portemonnee en zag dat ik dertig euro aan briefgeld had en nog een twee euro muntstuk, mijns inziens niet genoeg om de maaltijd mee te betalen dus greep ik al naar mijn pinpas.
De gastvrouw printte voor ons de rekening uit en hield het bonnetje voor mijn neus. Ze begon de buitenlandse woorden met de bedragen erachter te verklaren, dit was het drinken, dit het voorgerecht, dit het hoofdgerecht enz. enz. Onderaan het bonnetje zag ik het totaalbedrag staan van negenentwintig euro. Ik had dus wel genoeg geld op zak om te kunnen betalen. Ik leg het briefje van twintig en het briefje van tien op de bar en ik wil uit het andere vakje het twee euro muntstuk pakken maar de gastvrouw was echter al in actie geschoten om één euro uit de kassa te pakken om als wisselgeld terug te geven.
Haar mond viel zowat open van verbazing toen ze zag dat ik er nota bene nog twee euro had bijgelegd. Dank u, zei ze met een snik in haar stem en ze riep iets naar de keuken. Daar kwamen geloof ik haar man en nog twee keukenhulpjes aangelopen en ze liet hen het bonnetje en de dertig euro zien. Alle drie gunden ze me een dankbaar knikje maar toen de gastvrouw ook nog eens het twee euro muntstuk liet zien werden de heren dolenthousiast. Haar man begon door het restaurant te schreeuwen van blijdschap en toen ik omkeek zag ik dat alle gasten waren gaan staan om voor mij te applaudisseren. Een jongen van pak hem beet een jaar of tien die niet meteen opstond om mee te klappen kreeg van zijn vader een draai om zijn oren.
Ik begon me wel een beetje op mijn gemak te voelen onder deze omstandigheden want ik vond het best wel terecht dat die jongen door zijn vader gecorrigeerd werd. Dat er bij het verlaten van het restaurant een vergulden koets voor ons klaarstond om ons een ereronde door het dorp te geven met aansluitend op het plein een dankwoord van de burgemeester vond ik dan ook wel gepast. Toch bedankte ik voor deze eer omdat ik het onderhand wel een beetje gezien had.

is dit het nou?

is dit het nou?

Is jouw leven op een dwaalspoor geraakt en je denkt “IS DIT HET NOU?” Neem dan deel aan het Italiaanse verkeer en je leven zal voorgoed veranderen…

Het mooie van deelnemen is dat het volledig kosteloos is en dat werkelijk alle emoties gegarandeerd aan bod zullen komen. Neem nu bijvoorbeeld de Italiaanse rotonde. Bij het naderen van zo’n rotonde ben je je nog van geen kwaad bewust. Totdat je eindelijk aan de beurt bent om de rotonde op te rijden. Vanaf dat moment gelden er andere regels dan in landen waarbij het verplicht is om een rijexamen af te leggen. Zo zal je merken dat de voorrangsregel geldt voor de bestuurders die de rotonde óp willen rijden. De gewoonte om netjes op een veilig invoegmoment te wachten, zal snel plaats moeten maken voor het instinctief je auto op de rotonde te douwen. Let wel, rijd hierbij geen links en rechts voorbij rijdende scooters van hun sokken en besef, nu je eenmaal op de rotonde zit, dat jouw voorrang nu ook voorbij is.
Nu is het zaak om zonder blikschade van de rotonde af te komen en dit is meer geluk dan wijsheid. Natuurlijk is het mogelijk om een weekje in Italië te verblijven zonder schade aan je auto, maar zou je een jaar in het land van de laars vertoeven dan kun je dag zeggen tegen je schadevrije jaren. Het verlaten van de rotonde heeft veel weg van wat wij ritsen noemen, met als enige verschil dat je ten alle tijden bussen en zwaar beschadigde auto’s beter voor kunt laten gaan.
Je vraagt je soms echt af waarom dit land bekent staat om hun Ferrari’s en Bugatti’s en niet om pantservoertuigen zoals Hummers. Je vindt in Italië een rotonde op elke hoek van de straat dus je hoeft je niet te vervelen.
Voor degenen die nog niet overtuigd zijn dat alle emoties de revue zullen passeren hebben we nog een extraatje, namelijk de bergen. De Italiaanse bergen spreken voor zich. Je kunt naar eigen inzicht de zaken wat spannender maken, door bijvoorbeeld in het donker de berg te beklimmen en af te dalen of je hangt er gewoon een caravannetje achter. Gevloek en getier gegarandeerd. Natuurlijk is de ene bestuurder wat meer ervaren dan de andere, maar het blijft voor iedereen een gigantisch schrikeffect als er plotseling een hert oversteekt.

Hopende u voldoende geïnformeerd te hebben, wens ik u veel plezier.

beste Arnold

beste Arnold

Vandaag kreeg ik een vraag van Arnold uit Leiden. Zijn vraag was of het normaal is dat hij zijn ziekelijk masturbatiepatroon in stand houdt terwijl hij zich in een hevige prille relatie bevindt.
Beste Arnold, jouw masturbatiegedrag is van een kaliber dat onder de noemer “topsport” valt.
Het ineens hebben van seks met een echte vrouw doet een potente jongeman denken dat er iets mis is met masturberen.
Maar mag ik jou erop wijzen dat deze periode van heftige seks slechts van korte duur is. En wanneer je nu besluit om uit de dagelijkse routine te stappen die je jezelf de afgelopen jaren hebt aangemeten. Dan bestaat de kans dat je nooit meer op dit niveau zult kunnen presteren.
Dus Arnold volg vooral je gevoel in deze kwestie maar ga zeker niet over één nacht ijs.

pipo

pipo

Dat je vandaag geen pipoos gezien hebt, wil niet zeggen dat je vandaag geen pipoos bent tegengekomen.
Integendeel, wist je dat 98% van de pipoos zelden tot nooit als pipo in het openbaar treedt?
Deze grote groep pipoos beleven hun piposexuele geaardheid in huiselijke sfeer en geven soms op gepaste gelegenheden, zoals bijvoorbeeld carnaval, gehoor aan hun fetisj. Veel pipoos zijn ongevaarlijk en vaak zijn hun beweegredenen dan ook enkel en alleen om lol te hebben met jong en oud.